“Leuk werk, alle dagen op sjouw”, lacht taxichauffeur Ruud Giesbers (65). Na tien jaar zonder vaste baan vond hij via Baanbrekers een nieuwe start bij vervoersbedrijf Juijn. Op tijd zijn en afspraken nakomen vindt hij belangrijk. Vooral voor de kinderen die hij naar het speciaal onderwijs rijdt. “Die houden van structuur en regelmaat. Dat herken ik omdat ik zelf een vorm van autisme heb. Dat maakt mij, denk ik, extra geschikt voor dit werk.”

Moeilijk aan de bak

Ruud was tien jaar werkzoekend. Maar stil zitten was er niet bij. Hij deed en doet nog steeds veel vrijwilligerswerk voor de Voedselbank in Kaatsheuvel en voor diverse lokale verenigingen en personen. Om uit de uitkering te komen deed hij soms uitzendwerk, ging op proef bij bedrijven en werkte in het Transferium. “Op mijn leeftijd kom je moeilijk aan de bak”, vertelt hij. “Ik was chemisch technoloog, luchtmachtofficier en twintig jaar ict’er. Up to date blijven in de ict is lastig voor een werkzoekende. Baanbrekers hielp mij om weer bij werkgevers in het vizier te komen.”

Groepsvervoer

Ruud rijdt eens per week een bestelbus van de Voedselbank in Kaatsheuvel. Dat bracht werkmakelaar Anne Pelzer van Baanbrekers op een idee: zou taxichauffeur iets voor hem zijn? Groepsvervoer voor gehandicapten en schoolkinderen in de gemeente Heusden? Ruud bezocht een presentatie en het klikte snel. Sinds eind augustus jl. rijdt hij verstandelijk gehandicapten naar hun dagbesteding en brengt hij kinderen naar het speciaal onderwijs. ’s Morgens brengen, ’s middags halen. Gemiddeld 24 uur per week en twee keer per maand een weekenddag.

Wennen

Voor zijn chauffeurspas slaagde Ruud in één keer voor theorie én praktijk. “Heel bijzonder. Dat gebeurt nooit”, reageert Wilma Sanna van zijn werkgever Juijn. Tegelijk met Ruud nam Juijn nog twee chauffeurs aan via Baanbrekers: Bea van Berge Henegouwen en Eric de Koster, allebei 57. Wilma: “We zijn tevreden over alle drie. Klachten horen we nooit, ze hebben niet voor niets een jaarcontract. Ruud moest wel wennen aan onze manier van werken, met veel contact per mail en telefoon. Dat loopt nu prima. Hij snapt inmiddels ook dat niet altijd alles perfect hoeft te zijn.” De chauffeurspas is vijf jaar geldig, dus tot ver na Ruuds pensioen. Gaat hij al die tijd door? “Ik heb er veel plezier in en ben fit genoeg. Als Juijn me wil houden, sluit ik niets uit.”

Dollen

“Klantgericht denken en dienstbaar zijn zit in mijn persoon”, vervolgt Ruud. “Dat kost me geen moeite. Ik praat ook met iedereen. Senioren, gehandicapten en schoolkinderen. Wil de klant dat niet? Even goede vrienden. Ik ben gewoon oprecht belangstellend. Met de kinderen praat ik over wat ze gaan doen en wat ze in het weekend deden. Soms dollen we een beetje of zetten we de radio harder als ze een leuk nummer horen. Als een kind jarig is, versier ik de stoel in de bus en aan het eind van het schooljaar ben ik van plan op koek te trakteren. Zo maken we er samen een feestje van.”

Vertrouwen

Ruud ontmoette de ouders van alle kinderen die hij vervoert. Zodat ze weten aan wie ze hun kind toevertrouwen. Is er iets of zijn er vragen, dan kunnen ze rechtstreeks bij hem terecht. Dat vertrouwen vindt hij belangrijk. “Anderen zeggen vaak: dit is helemaal jouw ding. En dat klopt! Alleen jammer dat ik dat zo laat heb ontdekt. Mijn salaris is gelijk aan mijn uitkering, maar ik krijg er zo enorm veel meer voor terug. De contacten met de mensen, een band opbouwen en iets betekenen voor ze, open voor ze staan en elkaar vertrouwen. Wat betreft vast werk zat ik tien jaar aan de kant, vrijwilligerswerk voorkwam dat ik ‘verstofte’ achter de geraniums. En nu doe ik weer volop mee.”